Hoe durf jij?

Ik ben een hokjesdenker.

Maar ik plaats niet iedereen in een hokje. Dit doe ik vooral bij mensen waar ik bewondering voor heb of waar ik tegenop kijk. Tijdens deze stageperiode ontstond de mogelijkheid om in gesprek te gaan over hokjesdenken. Ik sprak met mensen waar ik nieuwsgierig naar was. Met Dylan, Laiyan, Jasper en mijn vader. Om dit vast te leggen wilde ik fotograferen, filmen en geluidsopnames maken. Gedurende deze gesprekken vergat ik dat grotendeels en verzonk ik in het gesprek. Contact is lastig te documenteren.

Worstelingen
Tegelijkertijd ontstonden er verwachtingen uit allerlei hoeken. Ik moest een eindpresentatie geven vanuit stage en dit afronden vanuit school. Mijn oom en tante wilde komen kijken. Ik vond mijn werk niet echt toonbaar, ik wist niet wat ik wilde laten zien. Het lukte niet om een planning te maken. Ik was te bang wat anderen van me zouden denken. Te bang om te falen. Uiteindelijk deed ik niks.

Keerpunt
Ik kwam erachter dat ik jaloers ben op de mensen met wie ik een gesprek heb gehad. Ze hebben passie, het lef om te zijn wie ze zijn en tijd te nemen voor zichzelf. Dat wil ik ook. Dit gaat niet over anderen die ik in een hokje plaats. Dit gaat over mijn eigen angsten en onzekerheden.

Nog steeds had ik geen eindproduct. Ik zat middenin een proces vol twijfels. Door de eindpresentatie een tussenpresentatie te noemen ontstond lucht en ruimte. Ik wist wat ik moest doen: andere mensen betrekken.

Hoe durf jij?
Tijdens mijn presentatie had ik voor alle aanwezigen een persoonlijke vraag voorbereid. ‘Hoe durf jij grote financiële keuzes te maken?’ ‘Hoe durf jij moeder te zijn?’ ‘Hoe durf jij je gedachtes om te zetten in daden?’ Sommige vragen werden emotioneel beantwoord, anderen met een bepaalde vanzelfsprekendheid. Soms werd erover nagedacht, soms werd de vraag teruggekaatst. ‘Ik vind zelf helemaal niet dat ik een sterke mening heb.’

Vervolg
Hoe ik nu verder ga, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat wat de een als vanzelfsprekend ervaart, wordt door de ander juist bijzonder gevonden. En iedereen draagt zijn eigen angsten en onzekerheden met zich mee. Dit ga ik verder onderzoeken tijdens mijn afstudeerjaar bij Art, Communication and Design op Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg.

Heb jij de tip over hoe jij durft en hoe jij je angsten aangaat? Laat het me weten via: meikevanboekel@hotmail.com.

Menskracht als toekomst

Grote opgave
Bospolder-Tussendijken: een van de eerste Rotterdamse wijken die van het gas af gaat. Het is een eerste stap in de energietransitie en een grote opgave. Hoe leg je een warmtenet aan in smalle straten die al vol liggen met leidingen? Hoeveel ruimte blijft er voor vergroening? Hoe werk je samen met buurtbewoners die allemaal een betaalbare (huur)woning zoeken in een overspannen woonmarkt? Hoe levert deze transitie sociaaleconomische voordelen op voor BoTu?

Je bent je eigen energiebron
De Human Power Plant is een toekomstscenario met één basisregel: je bent je eigen energiebron. Mensen (re)produceren zichzelf, zijn altijd beschikbaar en makkelijk te verplaatsen. Wanneer je zelf je eigen energie moet opwekken, ga je kritisch nadenken over wat je nodig hebt. Door slim samen te werken kun je energie besparen. Er ontstaan nieuwe contacten en kansen.

Prototyping
Met een team van kunstenaars, wijkwerkers uit BoTu en buurtbewoners wordt gedurende een half jaar gewerkt aan de vormgeving van het HUIS VAN DE TOEKOMST. Workshops met kinderen en gesprekken met ouderen, ondernemers, buren, professionals en passanten vormen de basis voor een ontwerpproces. Vervolgens wordt door prototypes getest hoe BoTu op menskracht er uit kan zien. De beste ideeën worden gebruikt om het HUIS VAN DE TOEKOMST vorm te geven.

De resultaten worden in samenwerking met Museum Boijmans van Beuningen in 2021 toegankelijk gemaakt voor publiek. Vanwege grootschalige verbouwing is het museum gesloten. Het museum zet zijn expertise en collectie in deze renovatieperiode in voor Rotterdam en de Rotterdammers.


Team: Willem Beekhuizen, Melle Smets, Klaas Burger, Golnar & Arvand Pourabbasi, Kris de Decker, Bart Groenewegen, Clemens Hosman, Thamar Kemperman, Wilma van der Wilt en Florian Braakman.

Partners: Gemeente Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen, WeWatt, Havensteder, Eneco, Voor Goed | Rotterdam Impact Agency, Academie voor Beeldvorming, Bakkerij De Eenvoud, Delfshaven Coöperatie, Enpuls, Zelfregiehuis Delfshaven, Hosman Consultancy.

Mogelijk gemaakt door Project Idols.

Kijk voor meer informatie op www.humanpowerplant.be. Wil je updates ontvangen over het toekomstscenario, klik dan hier om je te abonneren op onze nieuwsbrief.

Vanwege de corona-maatregelen kunnen we alleen mensen ontvangen op afspraak. Neem voor meer informatie over het HUIS VAN DE TOEKOMST contact op met Melle Smets, info@mellesmets.nl.
Wil je meedoen? Woon je in BoTu? Neem dan contact op met Willem Beekhuizen, info@beekhuizenbindt.nl.
Ben je als professional verantwoordelijkheid voor de transitie? We zijn nieuwsgierig naar je leervragen! Neem contact op met Klaas Burger, klaas@academievoorbeeldvorming.nl.

Hoe ga ik verder?

Goedemorgen, -middag of -avond,

Ik wil je graag uitnodigen op de Cactus, de thuisbasis van de Academie voor Beeldvorming. Dit is de plek waar ik de afgelopen maanden stage heb gelopen. Hier heb ik geleerd hoe hun organisatie eruitziet, hoe om te gaan met een maatschappelijk vraagstuk en heb ik een eigen project mogen opstarten. Graag wil ik mijn ervaringen met jullie delen, bespreken en ontwikkelen.

Hierna ga ik afstuderen en wil ik mijn eigen project verder voortzetten. Ik vind het erg interessant, leerzaam en leuk om jouw input daarbij te gebruiken. Want hoe durf jij? Hoe ga jij je angsten aan? Hoe heb jij lef getoond? Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden.

Datum: Dinsdag 15 september
Tijdstip: 18:00 – 20:00 uur
Adres: Tramkade 24, 5211 VB, ‘s-Hertogenbosch

Graag voor zondag 13 september aanmelden via meikevanboekel@hotmail.com.
Er zijn een beperkt aantal plekken beschikbaar.

Hopelijk tot dan.

Groetjes, Meike


Fotografie: Sas Schilten

Seizoenswerk (2)

Sinds de coronacrisis wordt er gesproken over tekorten aan arbeidsmigranten in de agrarische sector. Yacinth loopt nu alleen tegen het tegenovergestelde aan: door de extreme weersomstandigheden van de afgelopen tijd viel het werk stil. Hoe gaan arbeidsmigranten hier mee om?

Klik hier voor Yacinths vorige verslag.

Wat een lekker zonnig weer was het de afgelopen tijd! En die regenbuien achteraf kwamen ook niet als een straf. Op het land stonden ze minder te springen. De afgelopen maand had ik heel wat werkdagen ingepland, maar om 5 voor 12 werden deze steeds opnieuw afgeblazen. Net die laatste regenbui aan het eind van de middag die hem de das om deed. Of juist de aanhoudende droogte waardoor werken op het land geen zin had. Daar zit je dan, om kwart voor 10 avonds, weer een berichtje van de boer of de baas van het uitzendbureau. Terwijl je net je boterhammetjes hebt gesmeerd.

Er wordt gesproken over keurmeesters die komen controleren of de oogst überhaupt nog wel geschikt is voor consumptie. Deze heftige weersomstandigheden zorgen voor een grotere kans op een verloren oogst. Ik merk om me heen een sterke financiële afhankelijkheid van dit onvoorspelbare seizoenswerk. Mensen staan inmiddels te springen om werk. Ook omdat het oogstseizoen eigenlijk pas echt van start gaat in september. 

Mijn onderzoek op het land staat dus even stil. Toch krijg ik op deze manier wel bepaalde werkomstandigheden mee. Wat doen mijn Poolse of Roemeense collega’s als er geen werk is? Ik weet uit verhalen dat een uitzendbureau met beloftes komt wat betreft werkuren. Ik vraag me inmiddels echt af wat er daadwerkelijk toegezegd wordt. Want met dit huidige klimaat kunnen er niet veel voorspellingen worden gedaan. Dit vraagt om nog meer verdieping en onderzoek. 

Hopelijk in september weer wat meer met mijn voeten in de aarde! Tot die tijd probeer ik in het kader van het onderzoek voor de online game voor Camping Kafka en mijn deelname aan Seasonal Neighbours, te achterhalen wat deze plotselinge tekorten aan werk betekenen voor mijn buitenlandse collega’s. 


Enkele recente artikelen over seizoenswerk en arbeidsmigratie:

De PZC schreef over Willem, die medelijden kreeg met een werkloze Poolse insluiper.

In het NRC verscheen een artikel over de angstcultuur en de kans om op straat te komen te staan als je als arbeidsmigrant werkt in een slachthuis.

De Volkskrant onderzocht werk- en woonomstandigheden op een Agripark in Dronten en de kans om werk te verliezen. Voor Yacinth is dit dichtbij: “Ik werk altijd in de buurt van Dronten, want het uitzendbureau van waaruit mijn werk komt is daar gevestigd.”

De Stentor vertelde over de hoe Alexandru Balint teleurgesteld terugkeert naar Roemenië.

Het NRC schreef over de Poolse Krzysztof Nicinski die van zijn werkgever geen zorgpasje kreeg.


Meer weten over Camping Kafka? Kijk op www.campingkafka.nl of klik hier voor een oneminute over het actieonderzoek.
Heb je vragen? Bel Klaas Burger, 0652073047.

Beeld: Yacinth Pos.