Podium voor jonge makers

Het afgelopen jaar vonden meerdere exposities plaats in de Cactus, het productiehuis dat de Academie voor Beeldvorming ontwikkelde in De Mengfabriek. De eerste serie vond plaats onder de naam <3CORE. Een tijdelijk kunstenaarscollectief van recent afgestudeerden zette in vijf weken vijf korte solo-exposities neer. Thom Brand, Niko Riedinger, Paul Nieboer, Martijn Linssen en Ian Skirvin vormden zo een dynamische estafette. Ook de studenten van AKV St. Joost voelen de noodzaak om te experimenteren buiten de muren van de academie. Zo vormde zich het multidisciplinair initiatief Ongekend. Op zoek naar locaties kwamen ze in bij de Academie voor Beeldvorming in De Mengfabriek terecht. Met Beduusd zetten ze een expositie neer met geëngageerd werk plus loterij. Tijdens Ingeblikt lag de focus op videowerken en werd de ruimte ingericht als minibioscoop. Donderdag 21 maart is het volgende event van Ongekend. Op de tentoonstelling Lieveling wordt niet alleen het werk van studenten getoond, maar ook hun inspiratiebronnen. Wat zijn de lievelingsboeken, -films en -schilderijen die inspireerden tijdens het maakproces? Er is werk te zien van Charlotte Bol, Tim van Iersel, Wanda Tiersma, Sophie van der Waard. Komt dat zien en ontmoet je nieuwe favoriet! Beeld: Mike Harris, tijdens <3CORE / Niko Riedinger. Tekst: Malou van Doormaal

Reactie op woonvisie ‘s-Hertogenbosch

Mijn naam is Klaas Burger. Ik sta hier als artistiek leider van de Academie voor Beeldvorming. We zijn gevestigd in De Mengfabriek op de Tramkade en doen aan artistiek actieonderzoek. Dit betekent dat we vanuit een urgente maatschappelijke vraag verantwoordelijkheid nemen voor artistieke productie.

U kent ons misschien van het pop-up restaurant dat we samen met bewoners van de noodopvang in Rosmalen runden op de Tramkade en in buurthuizen in de stad. Of van Lang Leve!, waarin we de samenhang tussen kunstbeleving, cultuurparticipatie en positieve gezondheid in onze stad stimuleren. Onlangs organiseerden we met de bibliotheek een stadsgesprek over dit vraagstuk. In al onze projecten zoeken we samenwerking met professionals en beleidsmakers die verantwoordelijkheid dragen op het onderzoeksgebied. Vandaar dat ik hier vanavond voor u sta.

Woonmarkt
De laatste jaren stuiten we namelijk steeds meer op vragen die samenhangen met de gespannen woonmarkt. Ik wil u meenemen in twee actieonderzoeken die een interessante spiegel bieden voor uw woonvisie 2019-2020. Allereerst vertel ik u iets over Camping Kafka en vervolgens over De Buurtbatterij.

Camping Kafka
Camping Kafka is in 2015 gestart vanaf vakantieparken en campings. Plekken zoals Dierenbos / Vinkeloord zijn vindplaats geworden van mensen die vastlopen in de woonmarkt: alleenstaande moeders met schulden, gescheiden vaders, arbeidsmigranten en zzp-ers met een te klein verdienmodel.

Vanuit dit actieonderzoek heb ik twee kwesties die ik met u wil delen. Komend jaar start u namelijk met handhavingsacties op Dierenbos. Onlangs zijn hiervoor 300 brieven uitgedeeld aan meer dan 300 mensen. Meer dan 300 spoedzoekers extra aan de onderkant van de Bossche woonmarkt. In extremis een groep daklozen extra waarvoor onze gemeente een zorgplicht heeft.

Maar het gaat niet alleen om deze camping: neem contact op met wethouders in de omgeving of met het Provinciehuis. Ze kunnen u haarfijn uitleggen hoe gescheiden mannen van hier wonen op campings in de omgeving. Of hoe belangrijk het is om als regio na te denken over de samenhang tussen arbeidsmigratie en de druk op de woonmarkt. Het is fijn de ambitie te zien om voor arbeidsmigranten een beleidskader te ontwikkelen. Maar er speelt meer aan de onderkant van onze woonmarkt. Ik kan dit u vanuit Camping Kafka heel uitgebreid laten zien. We stonden met werkvormen uit Camping Kafka eind november op de vakantieparkentop van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in Radio Kootwijk en binnenkort op het landelijk congres van de GGD. We doen ook met u graag een sessie. U vindt hier meer info over Camping Kafka.

Uitdagingen
Ik wil u nu vanaf Camping Kafka uitdagen tot twee zaken:
1. Verdiep uw woonvisie in verbinding met een regionale visie op spoedzoekers, arbeidsmigranten en sociale woningbouw. Zo kunt u becijferen wat het verschil is tussen de vraag en de feitelijke bouwvolumes en zo inschatten hoeveel mensen er klem zitten. Geef deze mensen het gevoel dat u hen niet vergeet!
2. Ontwikkel een integrale kijk op de onderkant van de lokale woonmarkt. Dit betekent ontschotting tussen welzijn, handhaving, wonen en economie. Voor Dierenbos betekent dit bijvoorbeeld dat de handhavingsactie gepaard gaat met een plan waarin economisch perspectief van de camping en draagkracht van de huidige bewoners zijn meegenomen. Risico van uw handhavingsactie is anders dat u enkel doet aan probleemverplaatsing.

De Buurtbatterij
Ik neem u mee naar een ander actieonderzoek: De Buurtbatterij. Dit speelt sinds 2018 in De Groote Wielen, hier in Rosmalen. Als je je in deze wijk een huis kunt veroorloven draai je volop mee bovenin de middenklasse. Met als consequentie de tophypotheek die past bij een overspannen woonmarkt. Dit betekent: allebei fulltime werken en de daarbij behorende druk achter de voordeur. Gevolg is dat het steeds moeilijker wordt om functies op een brede school of buurtcentrum ingevuld te krijgen door vrijwilligers. Overdag is de wijk leeg op de busjes die online aankopen bij bol.com, wehkamp of coolblue komen bezorgen na. Tijdens de crisis betekende dit bovendien dat een relatiebreuk onbetaalbaar was. Huizen stonden onder water. Mocht u meer willen weten over de Buurtbatterij, kijk dan hier.

Ondertussen is duidelijk dat de prijsstijgingen op de woonmarkt nog niet zijn afgelopen. Het lukt niet om voldoende woningen te bouwen. Met als gevolg dat misschien wel 10% van de Nederlanders in 2030 geen zekere huisvesting heeft. Ze blijven langer thuis wonen, blijven hangen in een ongezonde relatie, worden sofahoppers, of gaan wonen op een camping.

Twee elementen
Ik wil u daarom vanuit De Buurtbatterij oproepen om twee elementen toe te voegen aan uw woonvisie 2019-2020:
1. Een tienjarenplan dat rekening houdt met de steeds meer gespannen woonmarkt, de druk die dit oplevert achter de voordeur en in wijken en de maatschappelijke kosten die hiermee samenhangen. Ook hier is een integrale visie van groot belang.
2. Meer bouwplannen die niet alleen maar denken in stenen en verdienmodellen van projectontwikkelaars, maar samenwerking zoeken met toekomstige bewoners en hun woonwensen. Denk aan langer thuiswonende ouderen, eenoudergezinnen of zelfstandigen die moeilijk toegang krijgen tot een koopwoning maar teveel verdienen voor de sociale woningbouw of mensen met speciale woonwensen.

De kern van mijn oproep is heel simpel: maak in uw woonvisie maatwerk mogelijk vanuit een integrale blik die de lange termijn onder ogen ziet. Want een veilige thuisbasis is een basisvoorwaarde voor een gezonde samenleving.

Dank u wel!

Stadsgesprek Lang Leve…!

Oud worden
Iedereen hoopt oud te worden. Maar als je ouder wordt, kan niet meer wat vroeger kon. Je werkt niet meer, het lichaam wil niet meer, een vriendengroep sterft uit. Dit proces brengt allerlei gevoelens met zich mee: verdriet, schaamte, schuld of gemis. Professionele zorg versterkt dit proces soms onbedoeld, omdat het je verder van je leefomgeving isoleert.

De voorbeelden zijn simpel: een incontinentieluier betekent het eind van een leven lang carnaval. Het gehoorapparaat luidt het afscheid in na jaren concertbezoek. Het overlijden van een vriendin is de reden dat je Theater aan de Parade niet meer bezoekt. Je rollator maakt de busrit naar het Noord-Brabants Museum toch te moeilijk.

Hoe kan ’s-Hertogenbosch zo worden georganiseerd dat het fijn is om hier oud te worden? Hoe kunnen kunst, cultuur, zorg en welzijn samenwerken zodat oudere Bosschenaren zich onderdeel blijven voelen van het leven in de stad? Hoe blijf je meedoen?

Actieonderzoek en stadsgesprek
Een brede beweging van ouderen, professionals uit zorg en cultuur en beleidsmakers bouwen aan een beweging die ’s-Hertogenbosch Age Friendly Cultural City gaat maken. Sinds de start van dit actieonderzoek Lang Leve…! door de Academie voor Beeldvorming sloten Bossche ouderen, de afdelingen zorg, welzijn en cultuur van gemeente ’s-Hertogenbosch, Dansnest, Willem Twee Concertzaal, Van Neynsel, Farent Sociaal werk, Babel, RUW, Theater aan de Parade, Jeroen Bosch Ziekenhuis en Stichting Actieve Senioren al aan. Gezamenlijk presenteren ze op 31 januari de eerste conclusies en de uitdagingen voor de stad en nodigen je uit om mee te doen!

Programma
19:00 Deur open
19:15 Welkom door Nel Willekens (Wakkere Grootmoeders) en Klaas Burger (Academie voor Beeldvorming).
19:20 Gesprek over ouder worden in ’s-Hertogenbosch met Wilma van der Aalst (Farent Sociaal werk), Janne van Wijnen (gemeente ’s-Hertogenbosch), Loek van Steenbergen (Stichting Actieve Senioren) en Marco van Geffen (Jeroen Bosch Ziekenhuis).
19:50 Dansinterventie door Dansnest, Broedplaats voor Dans.
20:20 Deelsessies o.l.v. Wilma van der Aalst, Janne van Wijnen, Loek van Steenbergen, Dansnest en Marco van Geffen.
20:50 Introductie Social Challenge door Marga de Leeuw (gemeente ’s-Hertogenbosch).
21:00 Opstellen actieagenda Age Friendly Cultural City.
21:30 Afsluiting en borrel.


Het stadsgesprek is onderdeel van het artistiek actieonderzoek Lang Leve…! van de Academie voor Beeldvorming.

Artistieke leiding: Klaas Burger
Zakelijke leiding: Monique van de Wijdeven
Dansinterventies: Nana van Moergestel, Neel Brans en dansers van Dansnest
Inbedding beleid: Janne van Wijnen, gemeente ’s-Hertogenbosch
Financiering: The Art of Impact, VSBfonds, Fonds Cultuurparticipatie en gemeente ‘s-Hertogenbosch
Beeld: Mike Harris, geschoten tijdens Dansvisites van Dansnest in Anthoniegaarde | Van Neynsel.

New Attitude: <3CORE

Elke vrijdag deuren open vanaf 16 uur (#vrijmibo)!

#1 Thom Brand / opening 04 mei, 16:00 – 19:00
#2 Niko Riedinger / opening 11 mei, 16:00 – 19:00 + Special Act: One Night In Perry’s
#3 Paul Nieboer / opening 18 mei, 16:00 – 19:00
#4 Martijn Linssen / opening 25 mei, 16:00 – 19:00
#5 Ian Skirvin / opening 01 juni, 16:00 – 19:00

Als je het terrein op komt, rechts aanhouden, onder de voedermixers door. Direct daarachter opnieuw rechts, door de hoge grijze deuren naar binnen: van harte welkom.

Sponsored by: Gemeente ’s-Hertogenbosch

New Attitude:

Elke vrijdag deuren open vanaf 16 uur (#vrijmibo)!

#1 Thom Brand / opening 04 mei, 16:00 – 19:00
#2 Niko Riedinger / opening 11 mei, 16:00 – 19:00 + Special Act: One Night In Perry’s
#3 Paul Nieboer / opening 18 mei, 16:00 – 19:00
#4 Martijn Linssen / opening 25 mei, 16:00 – 19:00
#5 Ian Skirvin / opening 01 juni, 16:00 – 19:00

Als je het terrein op komt, rechts aanhouden, onder de voedermixers door. Direct daarachter opnieuw rechts, door de hoge grijze deuren naar binnen: van harte welkom.

Sponsored by: Gemeente ’s-Hertogenbosch

Testers gezocht!

Tot eind maart wordt de wandeling getest. Wil jij een proefwandeling maken? Geef je met twee personen op via monique@academievoorbeeldvorming.nl.

U Bent Hier kwam tot stand in samenwerking met bewoners van de noodopvang in Rosmalen, statushouders en andere inwoners van ’s-Hertogenbosch en is ontwikkeld met ondersteuning van Gemeente ’s-Hertogenbosch, het Buurtcultuurfonds van de Provincie Noord-Brabant, VVV ’s-Hertogenbosch, COA, Rode Kruis, Welzijn Divers, Rotary ’s-Hertogenbosch en anderen.

Liefs, Tessa

Beste Klaas en Monique,

4 september 2017 was de dag dat ik als stagiaire aan de slag mocht bij de Academie voor Beeldvorming. Ik kwam jullie eigenlijk per toeval tegen maar op een ontzettend goed moment. Ik was net terug uit Zuid-Afrika waar ik voor het eerst kennis had gemaakt met een community art project; The Darling Collection. Ik zat in mijn derde jaar van de opleiding Art, Communication and Design en was op zoek naar een stage. Ik was een beetje de weg kwijt in wie ik was als kunstenaar of ontwerper en wat de functie van kunst nu eigenlijk is in onze maatschappij.

Toen ik de visie van de Academie voor Beeldvorming las op jullie website kreeg ik het idee dat jullie het antwoord op deze vraag al wel hadden gevonden. Ik zag jullie als een kunstenaarscollectief die maatschappelijke kwesties aan de kaak stelt en veranderingen in de samenleving zichtbaar maakt door middel van kunst en beeldvorming. Ergens vond ik het ook wel heel utopisch klinken: hoezo kun je de wereld verbeteren door kunst? Jullie hadden mij in ieder geval heel nieuwsgierig gemaakt en daarom belde ik ook direct om jullie een keer te ontmoeten, waar jullie gelukkig voor open stonden.

Deze ontmoeting vond ik heel fijn, er was sprake van wederzijdse interesse. Ik vond jou, Klaas, heel intelligent overkomen en daardoor ook wel ietwat intimiderend. Je weet mensen heel erg te boeien in een gesprek en je bent heel direct. Je mening en intenties zijn altijd helder. Tijdens het gesprek keek ik echt tegen je op: jij had de route al belopen die ik momenteel aan het belopen ben. Je was kritisch maar wel heel vriendelijk. Uit het gesprek bleek dat de Academie voor Beeldvorming enorm maatschappelijk georiënteerd is en altijd op zoek is naar mensen die iets toe kunnen voegen aan de projecten. Jullie manier van werken wordt op deze manier beetje bij beetje steeds bekender bij meerdere mensen en makkelijker toepasbaar.

Het is als buitenstaander best lastig om de werkwijze te begrijpen in het begin en zeker om hier deel van uit te maken. Jullie projecten zijn groot van omvang en doordat jullie heel duurzaam werken is de aanloop van een project vaak lang en gecompliceerd. Connecties en netwerk zijn belangrijk en intensief. Maar als je eenmaal bekend bent met jullie methode brengt het zo veel enthousiasme bij alle participanten. Jullie werkwijze is heel effectief en dat wordt bewezen door eerdere projecten.

Tijdens mijn stage heb ik enorm veel geleerd over mezelf, over de wereld, over de Academie en over mensen. Ik heb mee mogen werken aan hele mooie projecten zoals Camping Kafka en Festival door Elkaar en heb de kans gehad om een week lang les te geven op mijn eigen school, Fontys Hogeschool voor de Kunsten.

Na deze stage concludeer ik dat de Academie voor Beeldvorming een nieuwe manier heeft gecreëerd voor kunstenaars om relevant te zijn voor en in de samenleving. Jullie hebben een bestaansrecht gecreëerd na de verandering van de inrichting van de verzorgingsstaat. Ik ben trots dat ik deel heb mogen zijn van deze beweging en ben vooral blij om te realiseren dat jullie organisatie niet puur economisch gedreven is.

In het begin begreep ik jullie naam nog niet volledig maar nu wel. In elk project krijgen jullie een bestaande beeldvorming rond een maatschappelijke vraag of plek expliciet en dit gebruiken jullie vervolgens als bedding voor de productie van nieuw beeld. Zo brengen jullie beeldvorming in sociaal-maatschappelijke en artistieke zin bij elkaar in een leertraject op locatie. Jullie zijn daardoor ook een ware leerschool voor alle participanten. Als organisatie zijn jullie uniek en ik hoop dat ik nog lang met jullie samen mag werken.

Monique en Klaas, enorm bedankt voor deze leerervaring!

Liefs,
Tessa van der Heijden

Beeld: Mike Harris

Speciale Week

De samenwerking met de Academie voor Beeldvorming vond plaats ter gelegenheid van ‘De Speciale Week’. Deze wordt driemaal per jaar aangeboden. Studenten van het eerste tot en met het vierde jaar worden uitgedaagd om samen te werken, het experiment aan te gaan, met een andere blik naar kunst en kunsteducatie te kijken en  verbinding te maken met sociale vraagstukken en groepen uit de samenleving. Studenten kunsteducatie komen namelijk lang niet meer allemaal voor de klas te staan: veel afstudeerders bouwen een zelfstandige beroepspraktijk op, op de grens van educatie, kunst, publieke vragen en gemeenschapsontwikkeling.

Malou, Merel, Mike en Tessa vertelden over hun eigen praktijk en begeleidden studenten van maandag 27 november tot en met vrijdag 1 december 2017 in verkenningen, methodiek, conceptontwikkeling en veldonderzoek. Met als resultaat uitgewerkte plannen waar studenten in maart 2018 mee aan de slag gaan.

Vooral voor Tessa was dit bijzonder: ze studeert zelf aan de Fontys Hogeschool, loopt op dit moment stage bij de Academie voor Beeldvorming en stond in de Speciale Week opeens als docent voor haar medestudenten.

Studenten St. Joost in Mengfabriek

Small Stories
Als illustrator/animator ben je constant bezig met het vertellen en het verbeelden van verhalen. Bij de Mengfabriek liggen deze voor het oprapen: het rijke verleden en de veelzijdige toekomst van de voormalige meel- en veevoederfabriek bieden veel invalshoeken voor de studenten om zowel in groepen als individueel mee aan de slag te gaan.

Silent Buildings
De Mengfabriek maakt in de expositie deel uit van het getoonde werk. Locatie en kunst smelten samen en de verhalen komen tot leven in een grote variëteit aan projecten: animatiefilms, virtual reality, augmented reality, installaties, videomapping en performances.

Openingstijden
Donderdag 1 juni: 19.30 – 22.00
Vrijdag 2 juni: 16.00 – 22.00
Zaterdag 3 juni: 16.00 – 21.00

Ingang via Koudijs Kafe, Tramkade 26 in ‘s-Hertogenbosch

 

Afscheid Rieneke de Vries

Zelf schreef Rieneke:

Lieve Mensen,

Bij deze, nog even een officiële mededeling wat betreft mijn vertrek bij de Academie voor Beeldvorming. Allen hartelijk dank voor de mooie jaren. Gemeente ’s-Hertogenbosch en andere opdrachtgevers bedankt voor de kansen die ik heb gekregen om mij te ontwikkelen als mens en als zelfstandig cultureel/maatschappelijk ondernemer en kunstenaar. Kirsti Pol, bedankt voor alle financiële lessen die je me hebt geleerd, Havana plukt er de vruchten van en haar mama hoeft tot nu toe nog geen vervelende bijbaantjes te doen. Bestuur bedankt voor het ondersteunen van de organisatie. Geert en Klaas bedankt voor de samenwerking. Alle kunstenaars en welzijnswerkers, bedankt voor de samenwerking. Alle wijkbewoners en in het bijzonder de bewoners van de noodopvang Rosmalen bedankt voor jullie vertrouwen, input en vriendschap. Alle collega’s uit het maatschappelijk veld, alle mensen die buiten de kaders kunnen denken, alle mensen die verantwoordelijkheden hebben genomen terwijl dat niet eens van hen werd verwacht, allen: BEDANKT! Jullie weten me te vinden en ik zal ook nog wel eens aan jullie jasje trekken met vreemde vragen.

Hartelijke groet!

Rieneke, ook namens Havana.

Beeld: Mike Harris.

Muhajiri, of: Waar is het fout gegaan?

Ze waren koperslagers in het Joegoslavië van de jaren ’30. Daarna ontkwam oma met vader en moeder aan concentratiekamp Jasenovac. Vanaf toen waren ze oorlogsvluchteling en trokken Europa in. In het Amsterdam van de jaren ’70 leek ze op de hippies in Paradiso. Dan valt het woord ‘zigeuner’. Oma wordt teruggestuurd naar Joegoslavië, maar krijgt met de ‘regeling Hopic’ toch status in Nederland. Ze gaat met haar familie in huizen wonen. Vanaf de jaren ’90 komt ze, na het afschaffen van minderhedenbeleid, in armoede terecht. Daarna duikt in beleidsdocumenten de term Roma-criminaliteit op. Ondertussen doet de familie meer en meer een beroep op hulpverlening.

Nu is oma oud. Aan het einde van haar leven vraagt ze zich af: Waarom zijn we in huizen gaan wonen? Hoe geef ik mijn traditie door aan mijn kinderen en kleinkinderen? ‘In een huis ben je alleen, of je bent een gezin. Maar je bent geen groep meer. Je bent niet meer samen, je kan niet meer met elkaar delen.’ Op dit moment is oma dakloos en leeft in Breda op straat.

Het interview werd op film vastgelegd en vormt de onderzoeksfase van een groter project. Daarin zal de invloed van beeldvorming op beleidsvorming in de samenleving centraal staan. Speciaal Roma zijn hier interessant, omdat zij minder dan andere groepen in Europa, toegang hebben tot de gangbare politieke kanalen van de nationale staat. Hoe vormt hun identiteit zich tussen ‘overlastgever’ of ‘laatste inheemse stammen’ in Europa? En wat betekent dit voor de manier waarop wij onze samenleving organiseren?

Een montage van het interview wordt in 2017 gepresenteerd in het Annahuis, Breda.

—————-

Productie: Academie voor Beeldvorming
Camera: Stefany Karghoti
Geluid: Olivier Nijs
Vertaling: Beki Galjus, Nebosa Hopic en Fikret Hopic
Interview en regie: Klaas Burger
Advies: Huub van Baar, Universiteit van Amsterdam
In samenwerking met: Annahuis, Breda

#Varkenskop

De aanwezige agenten werden geconfronteerd met een van de politieschilderijen van Daan den Houter, een foto uit de serie ‘The Great Outdoors’ van Mike Harris en een varkenskop. Uit de boxen klonk geluid van buiten: rijdende auto’s, een fietser en wind in de bomen. Op het podium was een opstelling te zien met enkele quotes: ‘Het maakt niet uit wat je doet. Het maakt wel uit wat je doet.’ En: ‘Vanuit samen denken ontstaan instituties. Die worden steeds groter en nemen uiteindelijk de plaats in van onze intuïties.’ De quotes werden vormgegeven door Nearest Neighbour in de huisstijl van de Academie voor Beeldvorming.

De interventie was aanleiding voor een gesprek: ‘Wat moet je als wetsdienaar met de emoties die een varkenskop bij je oproept?’ ‘Welke rol speelt internet bij de manier waarop in de publieke ruimte varkenskoppen worden neergelegd? En raakt dit aan cybercrime?’ Of: ‘Wat als iemand zo buiten de geregelde samenleving functioneert, dat hij alleen nog maar met een agent contact heeft?’ En: ‘Hoe is het debat over diversiteit in de samenleving te gebruiken om als politiemacht slimmer te worden?’

De dag stond in het teken van hoe het politiekorps in 2025 aanwezig zal zijn in de samenleving. Verdere samenwerking tussen de politie eenheid Oost-Nederland en de Academie wordt momenteel onderzocht.

OPEN CALL FOR SYRIA

Artists from all over the world are invited to:
(1.) Submit a picture of an artwork or a digital file related to Women Rights. The maximum print size is 30×40 cm.
(2.) Take a selfie with the piece of art plus your name and the logo (click here) of UMA Organization For Supporting Women (more info here) from As Suwayda on a paper.
(3.) Both files (JPEG / RGB / resolution 300 DPI) must be sent by WeTransfer before 19 November 2016 to: without-wards@hotmail.com.

A little bit of freedom
‘Under the regime of Assad this kind of activities was impossible. Now some militia groups are in control of As Suwayda side by side with the Assad regime, so there is a little bit of freedom. The police asked for the nature of this organization and they allow it,’ explains Aktham Abu Fakher, who fled Syria in 2014 because of his activities in human rights. Akthams wife, Amany Abu Daqa, organizes this exhibition on women rights. She started UMA some years ago together with some friends. All still live in As Suwayda. Akhtam doesn’t. Currently he lives in Willemstad, Curaҫao.

Curaҫao?!?
‘I came to Curaҫao through Brazil and Venezuela on 19 Januari 2016. After I fled Syria in 2014, this was the cheapest, safest and easiest way to get away and build a new life. I wanted to ask for asylum in Willemstad, part of The Netherlands.’ But the island isn’t part of the country: it is only part of the Kingdom of The Netherlands. The consequences of this mistake: ‘Curaҫao is a small country. There is no law related to political refugees.’

I have to wait
Aktham was put in detention right after he asked for help at Punda police station. ‘They treated me like an illegal person. Even worse: after three days they told me to send me back to Syria, they saw me as a terrorist. I was shocked. Back in Syria they will kill me because of my human rights activities over there, that’s why I fled the country!’ But Aktham wasn’t sent back to Syria. 23 March 2016 he was released. Since this moment he has to register with the local police on a weekly basis.

I ask you to make art
‘Until now nothing happened. I get some support from the Islamic community and a lady working for UNHCR visited me. But she told me my case is insecure and I have to wait, maybe for two years. My wife and son are still in Syria. I am not there, I can’t do a thing. So I decided to help my wife and her organization to make this exhibition – that’s why I ask you to make art.’

Handschrift uitbouwen

‘De laatste anderhalf jaar heb ik aan drie projecten gewerkt. Twee waren in opdracht van een woningbouwvereniging. Eén vond plaats in een museum, naar aanleiding van de vluchtelingenproblematiek. Het was fijn dat ik per project een vergoeding kreeg, daardoor was het vol te houden.’

‘Ik heb allerlei organisatorische dingen geleerd, die je op de kunstacademie niet te zien krijgt: Hoe schrijf je een plan? Hoe ga je met een opdrachtgever om? Hoe houd je het contact met de mensen met wie je te maken hebt simpel? Hoe maak je een realistische begroting? Hoe praat je over geld?’

‘De methode van de Academie voor Beeldvorming laat zien hoe belangrijk de achterkant van het proces is: er ontstaat niet zomaar een kunstwerk in de publieke ruimte. De betrokkenheid van omwonenden, een woningbouwvereniging of een lokale overheid is ook een belangrijke – onzichtbare – voorwaarde. Alleen dan wordt het kunstwerk een gegeven in sociale processen ter plaatse.’

‘Door het Talentontwikkelingsprogramma heb ik me als kunstenaar verhouden tot sociale vraagstukken. Ik dacht lang dat ik mijn eigen fascinaties met een maatschappelijke context kon verbinden. Maar dit was moeilijker dan ik dacht. De echtheid van de straat benauwt me soms. Mensen zijn heel kwetsbaar. Wie ben ik dan om te zeggen hoe het wél moet?’

‘Ik wil na deze drie projecten mijn eigen handschrift en mentaliteit verder uit bouwen. Wat dat betreft was ik blij met de tentoonstelling in het Stedelijk Museum ‘s-Hertogenbosch. Daar lukte het beter het onderwerp in het materiaal te brengen: het museum voelt als een ruimte om te experimenteren.’

Bedankt voor uw deelname!

Van Doormaal ontwikkelde het idee na gesprekken met klanten van voedselbanken en professionals die met hen werken. Deze gesprekken vonden plaats als onderdeel van het onderzoek dat de Academie voor Beeldvorming samen met het Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch uitvoerde in het kader van de tentoonstelling Bosch Geluk. De instructie aan suppoosten hangt in de tentoonstelling, die nog tot en met 29 november te zien is in het museum.

‘Het museum is een hele rijke omgeving, waarin heel veel wordt aangeboden. Juist daar wil ik iets doen dat met armoede te maken heeft,’ zegt Malou. Vandaar de directe openingszin van suppoosten: ‘Hoe staat het met uw financiële situatie?’ Met deze vraag verandert de comfortabele omgeving van het museum in iets dat voor klanten van de voedselbank heel gewoon is. ‘Het traject dat bezoekers van de voedselbank doormaken zit vol schaamte en dwang. Zo worden de bezoekers ook benaderd: we willen het allemaal van u weten en zijn blij dat u er bent!’

GONZO INTERVIEWT KLAAS BURGER

Klaas: “Veel hedendaagse kunst komt louter voort uit hipheid. Maar dat egowerk van de kunstenaar hoort bij een eeuw waar het gaat om de ontdekking van het individu. Dat is de twintigste eeuw. Die is voorbij. De individuele kunstenaar is dood.”

[…]

Gonzo: “Hoe ben je tot je huidige manier van werken gekomen?”

Klaas: “Ik wilde me losmaken van de situatie waarin je je kunstpraktijk sponsort met geld dat je elders verdient. Ik begon dus na te denken over de maatschappelijke waarde van hetgeen ik aan het doen was, en hoe ik mijn werk in die zin kon omvormen.

[…]

Gonzo: Wat wil je nog meer met de Academie voor Beeldvorming?

Klaas: “Het liefste wil ik dat er constant wordt gewerkt aan het heruitvinden van de bestaande politieke situatie, waarbij wordt onderzocht hoe mensen zich tot elkaar verhouden. Het werken in een team ervaren mensen als een leertraject doordat ze eigen criteria aan anderen kunnen toetsen. Een vormgever zit niet vaak samen met een laaggeletterd iemand. Daardoor verandert de manier waarop zij naar elkaar kijken en hoe ze zich gedragen. Als een kunstwerk symbool kan staan daarvoor, heeft het een werking die voor de betrokkenen in herinnering blijft.”

En meer.
Gonzo Circus is te vinden in het beter gesorteerde tijdschriftenschap.

Onderzoek WII Fabriek

Naar aanleiding van de bouw van de Toren van Babel, die begon in de WII, ontstonden er vragen rondom de functie van de WII Fabriek en kunst in onze participatiemaatschappij. In een enquete werd duidelijk wat de doelen, wensen en meningen met betrekking tot dit onderwerp zijn van alle WII Fabriek gebruikers.

Tijd van onbehagen

“Het vergroten en manipuleren van bepaalde situaties is mij niet vreemd. Ik speel met vanzelfsprekendheden en verwachtingen. Het thema waar ik veel mee werk is het doodgeslagen concept van “geluk”. Ik ben in mijn werk niet op zoek naar een oplossing voor deze ‘tijd van onbehagen’ waar we in leven. Dat lijkt me onmogelijk en te idealistisch. Ik kijk naar verschuivende ideaalbeelden op het gebied van geluk en de handvatten die hiervoor geboden worden. Soms roept dit herkenning en troost op, soms is een lachsalvo de enige gepaste reactie.”

Nieuwe locatie Academie voor Beeldvorming

Er wordt een stichting opgericht, de ‘Tramkade’, waarbinnen twee initiatieven – Conceptenbouwers en Pleisterplaats De Vrijheid zullen starten en bijdragen aan de ontwikkeling van het De Heus terrein tot de Tramkade.

Op het terrein van De Heus wordt in 10 jaar tijd een groot aantal verschillende projecten ontwikkeld. De projecten bestaan uit onafhankelijke business cases – opgezet door ondernemers, organisaties en burgerinitiatieven uit ’s-Hertogenbosch – die binnen de doelstelling van de stichting passen. De Stichting Tramkade start zelf als eerste met een aantal projecten als katalysator. De Academie voor Beeldvorming zal kantoor gaan houden op de Tramkade en ook, in het kader van Talentontwikkeling, werkplekken bieden aan jonge kunstenaars die meedraaien in projecten van de Academie voor Beeldvorming.

Een schilderij is een illusie

‘Een schilderij is een illusie,’ zegt Eva, ‘verf op doek. Dat moet je kunnen zien, juist nu. Anders kun je net zo goed een foto maken. Maar mensen willen vandaag de dag ook ambachtelijke broden. Je moet dus kunnen zien hoe het gemaakt is. Dat maken is zo belangrijk. Een schilderij laat dat zien.’ Het schetsmatige, potloodlijnen en kleine foutjes, ik werk het niet weg. Dat kan, omdat ik er heel zeker van ben: ik schilder alleen wat ik belangrijk vind.’ Eva de Jong werkt op dit moment aan een projectvoorstel over menselijke waarneming waarin een samenwerking zal ontstaan tussen bezoekers van Stichting Zelfhulp Den Bosch, haarzelf en de Academie voor Beeldvorming.