Filmopnames IN DE (S)MAAK van start

Binair denken
Via een open call reageerden acht mensen uit de drag- en LGBTQIA+ gemeenschap en (beginnende) kunstenaars. Het idee om de deelnemers uit deze twee groepen aan elkaar te koppelen, bleek niet zo vanzelfsprekend als in het projectplan stond. De identiteit van de deelnemers is niet zwart-wit. De matches zijn daarom gemaakt op basis van antwoorden op vragen als: ‘Wat zou je nooit doen op een eerste date?’

Drag challenge
Tijdens de eerste date in januari daagden we de deelnemers uit zichzelf te laten zien zoals ze niet zijn: door een tegenovergesteld karakter aan te nemen. Dakota moest haar best doen zichzelf niet kleurrijk uit te dossen: ‘Drag heeft me geholpen om het beeld te doorbreken van hoe je eruit moet zien. De opdracht dwong me er mainstream uit zien. Dat lukte niet echt. Zelfs toen Roos en ik probeerden saaie foto’s te maken zag het er nog steeds grappig uit.’

Emmie en Sophie / Ivory vonden in de eerste opdracht meteen overeenkomsten. Emmie: ‘We hebben allebei een hekel aan zwart-wit denken. Vanuit onze verschillende achtergronden als kunstenaar en mode-ontwerper konden we met drag een gezamenlijk gebied creëren.’

Onzekerheid
We voegden een extra uitdaging toe: niet praten. Dat was lastiger dan verwacht. Mart vertelt over zijn ervaring tijdens de eerste date met Anouk: ‘Als je elkaar wilt leren kennen, ben je gewend om te praten. Non-verbale reacties gaan meestal gepaard met taal. Het spreken was vooral een uiting van mijn eigen onzekerheid.’

Wankelen
De tweede date geeft nieuwe inzichten. Dakota over de relatie met Roos: ‘We willen allebei onze vriendenkring zo klein mogelijk houden. We hebben een goede klik, maar kennen elkaar nog niet zo goed dat we elkaar kunnen kwetsen.’ Hoe zoek je toenadering terwijl je de ander op afstand houdt? Ze spraken tegen een geïmproviseerde wip. ‘De plank heeft ons geholpen losser te worden. We probeerden te balanceren. We wankelden. Daardoor konden we het hebben over kwetsbaarheid.’

Verrassing
De eerste twee dates ontketenden een gezamenlijke denkrichting. Henk en Lidwien ervaren beide belemmeringen door bestaande verwachtingspatronen over mannen en vrouwen. Wie krijgt de leiding? Wie zorgt voor de ander? Henk vertelt over zijn deelname aan IN DE (S)MAAK: ‘Ik doe vooral mee omdat ik iemand anders’ wereld wil ontdekken. Zodat de binnenkant zichtbaar wordt aan de buitenkant. Ik wil de mensen straks wat pittigs kunnen laten zien.’

De serie
Tijdens het verloop van de dates lopen de ervaringen steeds verder uit elkaar. Voor de ene werd de binding en het plezier tijdens het daten steeds groter, voor de ander werd het een ‘moetje’. Deze verschillen worden straks zichtbaar gemaakt in een miniserie. Jasper Toeli zal de laatste date filmen in brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart. Sint Lucas-studenten Barend Meihuizen en Lotte Spijkers zullen onder begeleiding van filmmaker Jesse Immanuel Bom het montage proces verzorgen. Waarom date je? Moet dat altijd met een ander? Hoe kan je jezelf daarin een plek geven?

Tijd voor het onconventionele!


In mei lanceren we de miniserie middels een aantal (online) viewingsparty’s. Interesse of op de hoogte gehouden worden? Volg Ongekend en de Academie voor Beeldvorming op instagram.

#indesmaak wordt ondersteund door Cultuurfondsen ‘s-Hertogenbosch en het Pride Donatie Fonds.

Beeld 1: Online kennismaking, ontwerp Rob Heesbeen | Beeld 2: Roos Groot en Dakota Mokhammad | Beeld 3: Lidwien van Noorden en Henk van Helvert | Beeld 4: headpiece in de maak door Sophie Harland / Ivory Haggis en Emmie Liebregts | Beeld 5: Anouk Bouwens en Mart Helden tijdens de artchallenge

IN DE (S)MAAK

Waarom?
Maybe Boozegeoisie, dragclown en Allround Manager van de Academie voor Beeldvorming organiseert al sinds 2016 de Drag Up. Dit is een lerende community rondom dragcultuur waarbij allerlei soorten mensen experimenteren met drag make-up en looks. Ongekend is een multidisciplinair initiatief dat bestaat uit studenten en alumni van AKV St.Joost ‘s-Hertogenbosch zij leggen connecties tussen beginnende kunstenaars en de stad. Gezamenlijk willen we een voedingsbodem leggen om identiteit breder bespreekbaar te maken.

Wat?
Vijf beginnende kunstenaars en vijf personen uit de LGBTQIA+ en dragcommunity uit omgeving ‘s-Hertogenbosch worden aan elkaar gekoppeld. In vijf dates krijg je opdrachten die je op een creatieve manier uitdagen, je prikkelen uit je comfortzone te komen en contact aan te gaan.

Jullie leren elkaar kennen door middel van een creatief programma. Geheel coronaproof werken jullie toe naar de laatste date, een diner. Dat wordt een bijzonder moment dat je samen met je date vormgeeft. Een beginnende filmmaker documenteert het diner. Hiervan maken we vijf korte Youtube-afleveringen.

Wanneer?
30 december 2020 om 19.30 uur organiseren we een online kennismaking. Het datingprogramma zal plaatsvinden van januari t/m maart 2021.

Nieuwgierig of meedoen?
Stuur vòòr 25 december 2020 een mail met een korte motivatie, je telefoonnummer en een paar toepasselijke beelden of foto’s naar Maybe Boozegeoisie: maybe@academievoorbeeldvorming.nl en Rob Heesbeen van Ongekend: ongekend.ongekend@gmail.com. Als je meer informatie wilt beantwoorden we graag je vragen! Aan deelname zijn geen kosten verbonden.


IN DE (S)MAAK wordt mede mogelijk gemaakt door Cultuurfondsen ‘s-Hertogenbosch en het Pride Donatie Fonds

Grafisch ontwerp: Rob Heesbeen

Studio Linie in volle gang

Studio Linie
Witte Rook huist aan de rand van stationsbuurt Liniekwartier. Als residentie en online platform bieden zij plek aan kunstenaars om nieuwe stappen te nemen. Met Harmonie in de Linie in 2019 organiseerden zij in samenwerking met Eef Schoolmeesters een kunstroute voorafgaand aan een voorstelling met dans en muziek als cadeau voor bewoners in de wijk. Vanuit daar is Studio Linie ontstaan, een werkperiode in het Liniekwartier waarbij de wederkerigheid tussen kunstenaars en omgeving centraal staat. Malou van Doormaal van de Academie voor Beeldvorming is dit jaar aangesloten bij de organisatie.

Van A tot en met Z
Aan verschillende makers is gevraagd een bijdrage te leveren: Jesse Bom, Wouter van der Giessen, Bodil Havermans, Floor Snels, Merel Stolker en Niels Visser. Deze laatste heeft vanuit zijn ontwerppraktijk Adriaan van der Zon tot leven geroepen. Dit is een fictief personage, met ervaring als Aannemer, Barman, Cruiseschipmedewerker, en zo de rest van het alfabet af. Adriaan is een echte ondernemer en wil dat kunstenaars en bewoners samenwerken om een brug te slaan tussen de kennis en artistieke expertise van de kunstenaars en de ervaring en interesses van de mensen die hier wonen. Daarom heeft hij ervoor gezorgd dat er verschillende vacatures zijn uitgezet: voor thuiskok, klusser, theedrinker of kranten(knipsel)verzamelaar. Om dit goed vast te leggen heeft hij filmmaker Jesse gevraagd de gebeurtenissen te documenteren.

Flexibiliteit
Vanaf september zijn de kunstenaars gestart de wijk te verkennen en contact te leggen met bewoners. Dit bleek niet altijd makkelijk in de corona-omstandigheden. Merel Stolker moest haar werkwijze veranderen. “In de Buurtsalon was het niet meer mogelijk om even binnen te wandelen voor koffie of thee. Ik moest daarom nieuwe wegen zoeken om contact te maken, bijvoorbeeld via de telefoon.” Floor Snels onderzoekt wat het begrip ‘bourgondisch’ betekent in een multiculturele wijk. “Eerst wilde ik samen met mensen thuis eten. Dat kan nu niet meer. Dus ben ik pakketjes aan het maken met materialen voor een bijzondere maaltijd, geschikt voor huishoudens.”

Verzamelen
De kunstenaars gebruiken de wijk als bron van informatie en materiaal. Zo zoekt Bodil Havermans verhalen over de wijk. Via de ondernemers op het Edisonplein heeft ze een ingang gevonden. “Ik verzamel nu verpakkingsmateriaal, de vormgeving daarvan zegt veel over de identiteit van de wijk.” Wouter van der Giessen verzamelt oude kasten die klaar zijn voor de stort. “Hier maak ik nieuwe sculpturen van, geïnspireerd op de kluskunsten van de televisiepersonages Buurman en Buurman.”

Transitie
In het Liniekwartier wordt volop gebouwd en gerenoveerd. Woningcorporatie Alwel is aangesloten bij het project en geeft een van de kunstenaars de opdracht om hun werk op semipermanente wijze achter te laten in de wijk. “Linie gaat van het gas af, we investeren volop in duurzaamheid,” licht Tom Geboers van Alwel toe. Het semipermanente werk wordt een symbool van deze verandering.

Presentatie
De werkperiode sluit af op 21 november. De resultaten zullen coronaproof worden gepresenteerd voor het lokale publiek. Online is het proces te volgen via de social media kanalen van Witte Rook.


Dit project is tot stand gekomen door Witte Rook met steun van Alwel, Gemeente Breda en het Buurtcultuurfonds Brabant. Meer informatie en interviews met de betrokken kunstenaars zie: www.studio-linie.nl

Beeld: Niels Visser

Hoe durf jij?

Ik ben een hokjesdenker.

Maar ik plaats niet iedereen in een hokje. Dit doe ik vooral bij mensen waar ik bewondering voor heb of waar ik tegenop kijk. Tijdens deze stageperiode ontstond de mogelijkheid om in gesprek te gaan over hokjesdenken. Ik sprak met mensen waar ik nieuwsgierig naar was. Met Dylan, Laiyan, Jasper en mijn vader. Om dit vast te leggen wilde ik fotograferen, filmen en geluidsopnames maken. Gedurende deze gesprekken vergat ik dat grotendeels en verzonk ik in het gesprek. Contact is lastig te documenteren.

Worstelingen
Tegelijkertijd ontstonden er verwachtingen uit allerlei hoeken. Ik moest een eindpresentatie geven vanuit stage en dit afronden vanuit school. Mijn oom en tante wilde komen kijken. Ik vond mijn werk niet echt toonbaar, ik wist niet wat ik wilde laten zien. Het lukte niet om een planning te maken. Ik was te bang wat anderen van me zouden denken. Te bang om te falen. Uiteindelijk deed ik niks.

Keerpunt
Ik kwam erachter dat ik jaloers ben op de mensen met wie ik een gesprek heb gehad. Ze hebben passie, het lef om te zijn wie ze zijn en tijd te nemen voor zichzelf. Dat wil ik ook. Dit gaat niet over anderen die ik in een hokje plaats. Dit gaat over mijn eigen angsten en onzekerheden.

Nog steeds had ik geen eindproduct. Ik zat middenin een proces vol twijfels. Door de eindpresentatie een tussenpresentatie te noemen ontstond lucht en ruimte. Ik wist wat ik moest doen: andere mensen betrekken.

Hoe durf jij?
Tijdens mijn presentatie had ik voor alle aanwezigen een persoonlijke vraag voorbereid. ‘Hoe durf jij grote financiële keuzes te maken?’ ‘Hoe durf jij moeder te zijn?’ ‘Hoe durf jij je gedachtes om te zetten in daden?’ Sommige vragen werden emotioneel beantwoord, anderen met een bepaalde vanzelfsprekendheid. Soms werd erover nagedacht, soms werd de vraag teruggekaatst. ‘Ik vind zelf helemaal niet dat ik een sterke mening heb.’

Vervolg
Hoe ik nu verder ga, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat wat de een als vanzelfsprekend ervaart, wordt door de ander juist bijzonder gevonden. En iedereen draagt zijn eigen angsten en onzekerheden met zich mee. Dit ga ik verder onderzoeken tijdens mijn afstudeerjaar bij Art, Communication and Design op Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg.

Heb jij de tip over hoe jij durft en hoe jij je angsten aangaat? Laat het me weten via: meikevanboekel@hotmail.com.

Hoe ga ik verder?

Goedemorgen, -middag of -avond,

Ik wil je graag uitnodigen op de Cactus, de thuisbasis van de Academie voor Beeldvorming. Dit is de plek waar ik de afgelopen maanden stage heb gelopen. Hier heb ik geleerd hoe hun organisatie eruitziet, hoe om te gaan met een maatschappelijk vraagstuk en heb ik een eigen project mogen opstarten. Graag wil ik mijn ervaringen met jullie delen, bespreken en ontwikkelen.

Hierna ga ik afstuderen en wil ik mijn eigen project verder voortzetten. Ik vind het erg interessant, leerzaam en leuk om jouw input daarbij te gebruiken. Want hoe durf jij? Hoe ga jij je angsten aan? Hoe heb jij lef getoond? Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden.

Datum: Dinsdag 15 september
Tijdstip: 18:00 – 20:00 uur
Adres: Tramkade 24, 5211 VB, ‘s-Hertogenbosch

Graag voor zondag 13 september aanmelden via meikevanboekel@hotmail.com.
Er zijn een beperkt aantal plekken beschikbaar.

Hopelijk tot dan.

Groetjes, Meike


Fotografie: Sas Schilten

Duurzaamheid een luxe?

Verwachtingsmanagement
Voorjaar 2019 lag er een uitnodiging van Merlijn Twaalfhoven van The Turn Club aan een groep kunstenaars voor een reis naar de bijeenkomst van Green Culture World in Cetinje (Montenegro). Malou van Doormaal stapte in namens de Academie voor Beeldvorming. “Het werd een les in improvisatie. Tijdens de tweede reisdag bleek het bijvoorbeeld niet te gaan om een festival, maar om een educatieproject voor kinderen van 12 tot 18 jaar.”

Rebels
“Ik vond het fijn dat mijn flexibiliteit werd aangesproken, maar het maakte me ook rebels. Stond ik opeens als leraar voor een klas schoolkinderen. Ik ging direct op de tafel staan. Leerlingen in shock natuurlijk, dat zijn ze niet gewend. Onze wereld is ontworpen om bepaald gedrag te vertonen, op school, maar ook in het dagelijkse leven. Consumentisme is zoiets. Maar heb je die nieuwe schoenen echt nodig?” Het is een vraag waar Malou zich in haar werk altijd mee bezig houdt: hoe kan je je verhouden tot ingebakken vanzelfsprekendheden?

Het begon al tijdens de treinreis, op papier duurzaam in termen van CO2-uitstoot. “Maar we gedroegen ons als consumenten. Hoe vind je een alternatief?” Malou probeerde dit door een rol als schoonmaker aan te nemen. “Ik heb het balkon van onze treinwagon met een schuursponsje en doek afgenomen. Alle hoeken en gaatjes heb ik gepoetst. Dat was een manier om voor mijn omgeving te zorgen en deze niet alleen te gebruiken. Maar reizen is intensief, dus ook ik liet me vooral leiden.”

Privilege
Al met al zaten acht professionals vijf dagen in de trein voor twee dagen workshops aan 60 jongeren. “Contact met locals buiten het officiële programma was minimaal. Maar een ervaring heeft context nodig om te groeien tot iets langduriger. Hoe kun je hier aan werken?” Er is in Montenegro nauwelijks een community rond green culture of duurzaamheid. “Wij Nederlanders zijn bevoorrecht ten opzichte van de mogelijkheden daar. Afval scheiden is in Montenegro niet aan de orde. Ik hoop dat we hebben kunnen bijdragen aan bewustwording bij de volwassenen van de toekomst.”

Sociale duurzaamheid
De reis drukte Malou vol in een zoektocht naar wat sociale duurzaamheid betekent. “Hoe kun je je zo organiseren dat je gezamenlijk verantwoordelijkheid draagt? Ik heb net afgesproken dat ik me meer ga verbinden met de praktijk van de Academie voor Beeldvorming, om zo niet alleen maar van project naar project te hoppen. Ik wil werken vanuit een structurele betrokkenheid.” Maar er zullen altijd tijdelijke contactmomenten blijven. “Hoe kun je als kunstenaar zorgzaam met deze momenten omgaan? Hoe zorg je voor wezenlijk contact?” Op 10 oktober organiseert Malou opnieuw in samenwerking met The Turn Club tijdens In Our Nature Festival in Boxtel een performatief gesprek over deze vraag.

Podium voor jonge makers

Het afgelopen jaar vonden meerdere exposities plaats in de Cactus, het productiehuis dat de Academie voor Beeldvorming ontwikkelde in De Mengfabriek. De eerste serie vond plaats onder de naam <3CORE. Een tijdelijk kunstenaarscollectief van recent afgestudeerden zette in vijf weken vijf korte solo-exposities neer. Thom Brand, Niko Riedinger, Paul Nieboer, Martijn Linssen en Ian Skirvin vormden zo een dynamische estafette. Ook de studenten van AKV St. Joost voelen de noodzaak om te experimenteren buiten de muren van de academie. Zo vormde zich het multidisciplinair initiatief Ongekend. Op zoek naar locaties kwamen ze in bij de Academie voor Beeldvorming in De Mengfabriek terecht. Met Beduusd zetten ze een expositie neer met geëngageerd werk plus loterij. Tijdens Ingeblikt lag de focus op videowerken en werd de ruimte ingericht als minibioscoop. Donderdag 21 maart is het volgende event van Ongekend. Op de tentoonstelling Lieveling wordt niet alleen het werk van studenten getoond, maar ook hun inspiratiebronnen. Wat zijn de lievelingsboeken, -films en -schilderijen die inspireerden tijdens het maakproces? Er is werk te zien van Charlotte Bol, Tim van Iersel, Wanda Tiersma, Sophie van der Waard. Komt dat zien en ontmoet je nieuwe favoriet! Beeld: Mike Harris, tijdens <3CORE / Niko Riedinger. Tekst: Malou van Doormaal

PRACHTIGE BINNENTUIN

Vruchtbare samenwerking
De binnentuin was verloederd. Via verhuurder BrabantWonen komen bewoners in contact met kunstenaars van de Academie voor Beeldvorming. Er ontstaat een een vruchtbare samenwerking met een prachtige tuin en een betrokken bewonersgroep als resultaat. De tuin is aangelegd met steun van het Buurtcultuurfonds BrabantWonen. Dit fonds heeft tot doel buurten mooi en leefbaar te maken door de inzet van kunst en cultuur.

Bronzen fontein
In de tuin liggen verschillende keien: heerlijk om op te zitten in de zon. Een deel van de tuin is gevuld met plukkruiden. Midden in de tuin klinkt vanaf een kei het geluid van een fontein: een schaal vol water met daarin een bronzen hoofd. Wie goed kijkt, ziet dat het een aantal oren heeft en meerdere monden. Het bestaat namelijk uit vijf verschillende koppen, die digitaal in elkaar zijn geplaatst. Deze vijf zijn enkele van de hoofden van betrokkenen bij het ontstaan van deze binnentuin.

Het hoofd ligt er niet zomaar. Vroeger was het complex een klooster gewijd aan Sint Jan Baptist. Deze heilige – in de islam heet hij Jahja – wordt afgebeeld naar de manier waarop hij stierf: na een verleidelijke dans vroeg Salomé op aanraden van haar moeder om het hoofd van Jan op een schaal. De koning gaf het haar, al was het met tegenzin. Jan ligt begraven in de Omajjadenmoskee in Damascus, Syrië, zo wist een van de bewoners die onlangs uit dit land weg is gevlucht.

Single Saint
Jan had geen relatie en leefde teruggetrokken – een bijzonder detail op een plek met kleine studio’s voor eenpersoonshuishoudens. Vandaar de titel van het beeld: Single Saint.

Fotografie: Mike Harris.

Oproep aan ‘s-Hertogenbosch

‘Goedenavond!

Mijn naam is Klaas Burger van de Academie voor Beeldvorming. Vroeger heette dat Het Makershuis.

Vanmorgen was ik hier ook, even verderop op het stadskantoor. Samen met Rogier Gerritsen en Daphne van der Plicht bespraken we de plannen voor de komende tijd. We kwamen tot een eenvoudige conclusie: het nieuwe beleid past bij deze tijd en bij onze werkwijze. Geld moet niet vastzitten in organisaties, gebouwen of overhead, maar flexibel ten goede komen aan de samenleving. De Academie voor Beeldvorming is klaar voor deze werkwijze. We hebben geen duur gebouw, 10% van onze jaarlijkse budgetten is overhead. De rest zit in projecten.

Wat doen we in die projecten? We jagen het gesprek aan rond actuele maatschappelijke thema’s, zoals onlangs hier in het Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch binnen de tentoonstelling Bosch Geluk. Daar werkten we met jonge kunstenaars, die net hun diploma behaalden aan de kunstacademie hier, aan kunstwerken over armoede in Nederland en over vluchtelingen die naar Europa komen. Deze kunstwerken zijn aanleiding geweest om in gesprek te gaan met cliënten van voedselbanken, vluchtelingen, medewerkers van het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers en de Immigratie en Naturalisatiedienst.
Of nu, in Breda, waar we samen met dak- en thuislozen en maatschappelijke organisaties tijdens het Graphic Design Festival Breda een gids presenteren die de stad laat zien vanuit de vraag: wat als je geen huis hebt? Dit project zouden we graag ook in Den Bosch uitvoeren.

Onze projecten hebben altijd als doel middels kunstwerken misverstanden bespreekbaar te maken, passende oplossingen te zoeken in maatschappelijke vraagstukken, samen met iedereen die daar verstand van heeft: professionals, bewoners, ervaringsdeskundigen, hulpverleners, journalisten, onderzoekers, kunstenaars, beleidsmakers en ook met u, politici. Vandaar het woord ‘beeldvorming’ in onze naam. Want: hoe kijken we naar elkaar? Wat zijn onze blinde vlekken? En hoe voeren we in de samenleving het gesprek hierover?

Maar het gaat hier natuurlijk niet alleen over mooie projecten. Het gaat hier over geld.

De Academie voor Beeldvorming redt zichzelf prima: de meeste projecten krijgen we van de grond met projectfinanciering ter plaatse, samen met partners en opdrachtgevers. Maar we maken ons wel zorgen over ons talentontwikkelingsprogramma. Want in al onze projecten nemen we jonge Bossche kunstenaars mee. In Den Bosch staat namelijk een kunstacademie. Al jarenlang begeleiden we jonge kunstenaars na hun afstuderen naar een levensvatbare onderneming. Daar hebben we de ervaring, het netwerk en de opdrachtgevers voor. Hierdoor vertrekken deze jonge creatievelingen niet naar Amsterdam, Brussel of Rotterdam, maar blijven ze hier. Wij van de Academie voor Beeldvorming vinden dit belangrijk voor de stad en de regio, voor een fris en vitaal leefklimaat.

Bedankt voor de steun die we jarenlang van jullie ontvingen. Ik ben een van die kunstenaars die dankzij deze middelen een levensvatbare onderneming heeft kunnen opbouwen. Ik stel mijn ervaring graag beschikbaar aan de stad, zodat kunstenaars op een open en ondernemende manier leren denken en werken middenin de samenleving. Want we willen ook in de toekomst de jonge creatieveling behouden voor de stad. Maar besef goed, dat kunnen we niet alleen: daar hebben we jullie als stad bij nodig.’

Kunststudenten te gast

Eerder onderzochten de studenten in Brussel de rol van de hedendaagse kunstenaar in verstedelijkingsprocessen. De presentatie in de voormalige voederfabriek is startpunt voor gesprekken met beleidsmakers van de Provincie Noord-Brabant. In de minor zullen de studenten uitgenodigd worden hun onderzoek concreet te maken in het Brabantse stedennetwerk.

Het is de ambitie deze minor van AKV | St. Joost jaarlijk op de Tramkade te laten plaatsvinden.

26 September, 21:00, in het SM’s

Welkom op de presentatie 26 September, 21:00, tijdens de kunstnacht in Den Bosch.

Reinventing Happiness is een driejarig project van het Stedelijk Museum ‘s-Hertogenbosch waarin verschillende kunstenaars samen met museumbezoekers onze notie van geluk opnieuw bekijken. Doel van de reeks is om alternatieve sociale concepten te ontwikkelen en te onderzoeken of een andere definitie van geluk nieuwe toekomstperspectieven oplevert.

De Academie voor Beeldvorming zal binnen de muren van het SM’s gedurende twee weken werken aan 2 urgente maatschappelijke thema’s die met geluk te maken hebben. Het eerste thema is de opvang van vluchtelingen, en daarmee de komst van een nieuw AZC in Den Bosch – gelukszoekers. Thema twee is de groeiende armoede in Nederland en de functie van voedselbanken in dezen – welzijnsarmoede.

Beide onderwerpen worden aan het begin van de week in 1 sessie besproken met experts en ervaringsdeskundigen. Aan de teams worden enkele jonge kunstenaars, Lin Houtman, Malou van Doormaal en Janina Frye, uit het talentontwikkelingsprogramma van de Academie voor Beeldvorming gekoppeld. Na deze sessies zullen de kunstenaars in hoog tempo en onder begeleiding, een beeldend statement ontwikkelen.

 

NIEUW SEIZOEN, NIEUWE PLANNEN

De komende maanden zijn kunstenaars verbonden aan de Academie voor Beeldvorming op verschillende plekken actief:

Tussen 12 en 26 september produceren Janina Frye en Malou van Doormaal in het Stedelijk Museum ‘s-Hertogenbosch twee kunstwerken die de beeldvorming bevragen rond twee thema’s: de komst van een Asielzoekerscentrum in ‘s-Hertogenbosch en clienten van Voedselbanken. Deze werkperiode vindt plaats in het kader van de tentoonstelling Reinventing Happiness (2): Bossch Geluk.

Op 26 september presenteren Janina Frye en Klaas Burger een serie vlaggen voor de wijk ’t Rul in Heesch.

Tijdens het Graphic Design Festival Breda, dat plaatsvindt van 25 september tot 25 oktober 2015, wordt #Huisje #Boompje gepresenteerd. Dit is een campagne en een gids van Breda met als centrale vraag: hoe ziet de publieke ruimte er uit als je geen huis hebt? Fotografie: Mike Harris. Vormgeving: Yana Foqué / Werkplaats Typografie. Concept en redactie: Klaas Burger / STRAATRAAD Breda. Ondersteuning: Hans Diks / SMO Breda; Dennis Elbers / Graphic Design Festival Breda; Dorothé IJsseldijk / Annahuis Breda.

Van 12 – 23 oktober organiseert de Academie voor Beeldvorming in samenwerking met AKV | St. Joost een werkperiode waarin studenten hun rol als aankomend beeldend kunstenaar in hedendaagse verstedelijkingsprocessen onderzoeken.

In samenwerking met kunstenaars en vormgevers worden nieuwe plannen ontwikkeld.

Enne, Mike Harris, dank voor de fantastische foto’s!

JANINA FRYE: HOE FUNCTIONEERT HET?

Frye studeerde in 2014 af aan kunstacademie AKV | St. Joost in ’s-Hertogenbosch met lichtvoetig werk over hoe mensen zich tot dingen verhouden. Ze toonde bijvoorbeeld een film waarin ze een designtafeltje meeneemt op wandeling naar het meer van St. Moritz in Zwitserland. Tegelijk vertelt ze over de gebruiksgeschiedenis van het ding. Ze zal in 2015 in verschillende projecten samenwerken met Klaas Burger.

Werken buiten de institutionele kunstcontext ziet Janina als een uitdaging. ‘Tot nog toe gaf ik objecten een nieuwe context. Nu verplaats ik mezelf. Ik ben nieuwsgierig. Ik wil goed kunnen uitleggen wat ik doe, of mensen nou iets van kunst weten of niet. Maar tegelijk wil ik vragen kunnen stellen.’ De ontmoeting met allerlei mensen met ieder hun eigen standpunt levert haar waardevolle informatie op. ‘Je inleven in een ander is een manier om de wereld beter te begrijpen. Zo maak je jezelf vrij voor andere posities.’

Frye ziet haar werk als een communictiemiddel, een spel dat ze aangaat met de ander. ‘Een kunstwerk is een symbool van iets dat gebeurt. Hoe functioneert het? Hoe verhoudt het zich tot elkaar, dit ding en jij als mens? Zo laat kunst iets zien over hoe je leeft en hoe je met de dingen omgaat.’